vrijdag 9 januari 2015

Zero Waste Party

Bij een nieuw jaar horen nieuwe voornemens. Aangezien ik mezelf graag wat uitdaag én me bewust met het milieu bezig hou, wil ik dit jaar afval en 'waste' minderen. Als ik alle gewone tips opvolg, heb ik daar geen moeite mee: ik zet namelijk al een emmer in mijn douche om de wc door te spoelen, ik koop al geen plastieken flessen aangezien ik zo goed als geen frisdrank drink, ik neem al mijn eigen zakjes mee als ik ga winkelen en koop zo goed als geen snoep die verpakt in verpakking zit. Wat kan ik dan nog doen? Ik wil de lat wat hoger leggen en beland op het blog van de Amerikaanse Lauren Singer. Een moderne profeet is ze. Ik droom dat haar levensstijl de toekomst wordt van iedereen. Haar manier van denken lijkt extreem, maar ze heeft van het extreme een gewoonte gemaakt, dus voor haar is het allemaal zo simpel geworden. Daar ben ik jaloers op. Ik blijf een tijdje ronddwalen op haar blog en wordt enorm geïnspireerd. Ik besluit dit jaar maandelijks van enkele tips die zij geeft een gewoonte te maken, zo kom ik beetje bij beetje dichter bij een zero waste levensstijl: The Zero Waste Plan 2015!



Toevallig verjaar ik de eerste week van het jaar. Ik besluit een 'zero waste party' te geven. Dat is metéén een grote uitdaging waarbij ik nieuwe dingen kan ontdekken en dat doe ik ook. Ik verplicht mezelf op zoek te gaan naar winkels waar ik welkom ben met mijn eigen zakjes en doosjes. Uiteraard zoek ik hulp op de Freecycle Friends Gent groep op facebook. Daar sturen ze mij naar de website van Mij Pak Je Niet In en die bracht véél raad. De kaart op de site duidt alle winkels aan waar je welkom bent met eigen potjes. Natuurlijk wil ik ze dus ook allemaal bezoeken! Ik kan alles vinden wat ik nodig heb zonder verpakking. Verder zorg ik voor streekbiertjes en fruitsap in glazen flessen. Ook de markt is een gemakkelijke plaats om nootjes en aardappelen los te kopen. Deze heb ik nodig, want ik wil geen zakken chips toelaten. Dus ik moét ze wel zelf maken. Om het helemaal 'af' te maken vraag ik mijn vrienden zelf geen snacks mee te brengen. Indien ze een cadeautje willen geven wil ik geen verpakking. Een oplossing is krantenpapier of een lelijke, oude sjaal. Zo ben je ook van die dingen af.



Het feestje voorbereiden en alles uitzoeken is écht énorm leuk. Het werkt verslavend. Zeker omdat ik oplossingen vind voor problemen die ik eerder had. Zo weet ik nu hoe simpel het is om kaas te halen met je eigen bakjes. In de supermarkt waar ze een kaasstand hebben of in kleine superettes is dat allemaal mogelijk. Je moet het gewoon durven vragen. Veel mensen gaven me als tip ook langs te gaan bij de slager. Soms hebben ze er ook wat kaas. Aangezien ik daar als vegetariër al 10 jaar niet meer kom, weiger ik dit. Al is het zeker een tip voor wie toch nog vlees eet. De servetten zijn ook een probleem dat ik eenvoudig kan oplossen. Mijn mama heeft nog een doos vol oude stoffen die ik kan verknippen tot wasbare servetten. De kartelschaar kan ik lenen van iemand via Freecycle, want als je iets niet vaak nodig hebt, hoef je het toch niet te kopen? Dat zou enkel méér afval betekenen.



De dag van het feestje zelf begin ik al vroeg met de chips te snijden (niet zonder mezelf ook te snijden, waaraan ik meteen merk hoe onhandig ik ben). Gelukkig komen er 2 vrienden later op de middag helpen met groentjes snijden en alles klaar te zetten. Keukenrol, blikjes van de huisgenoot en servetten worden subtiel verstopt.

Wanneer de gasten arriveren maken ze grapjes over het idee en ze merken toch her en der kleine gaten op in mijn opstelling. Voor de aluminium aan de champagnefles heb ik geen alternatief of oplossing gevonden. Dus helaas vliegen er toch enkele piepkleine dingetjes in de vuilbak. Los van alles hoor ik niemand klagen over iets dat ontbreekt en de chips worden goedgekeurd. Dat er geen cola of vlees te vinden is zijn mijn vrienden al meer dan gewoon, inmiddels, en daar ben ik blij om.

De volgende dag kuis ik helemaal alleen mijn huisje op. Nu kan ik pas écht zien wat er weg gegooid zal worden. Buiten enkele restjes van de aluminium aan de drankflessen en de kroonkurken (maar dat is PMD!), wordt mijn vuilbak niet voller. De compost daarentegen is goed gevuld. Ik ben zeer tevreden. Of mijn vrienden het nu willen of niet, volgend jaar opnieuw. Al hoop ik dan wel een betere en snellere manier te vinden voor het maken van chips. Ook de servetten vragen nog wat verbetering: volgende keer worden het oude handdoeken die ik zal verknippen, aangezien die natuurlijk beter absorberen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten